Celem kształcenia jest zdobycie przez absolwentów
tzw. kompetencji miękkich (komunikatywność, praca w zespole, sumienność, dokładność, nawiązywanie relacji), uprawnień i kompetencji niezbędnych w zawodzie pracownika socjalnego.
Kierunek wyposaża przyszłych kandydatów do pracy w umiejętności pożądane przez pracodawców, tj. wiedzę diagnostyczną sytuacji i zjawisk powodujących stan zagrożenia, ryzyka lub trudnego położenia osoby potrzebującej wsparcia i pomocy, praktycznego stosowania dotychczasowych metod, technik i środków interwencji socjalnej oraz ewaluacji podejmowanych działań służących rozwiązywaniu aktualnych problemów społecznych.
Kojarzenie edukacji wyłącznie z murami szkolnymi to częsty błąd, a rola pedagoga wykracza daleko poza prowadzenie lekcji. Zawód ten koncentruje się na analizie procesów społecznych, wspieraniu rozwoju człowieka na różnych etapach życia oraz rozwiązywaniu złożonych problemów wychowawczych. Praca ta wymaga głębokiego zrozumienia mechanizmów ludzkiej psychiki oraz umiejętności projektowania działań wspierających funkcjonowanie w środowisku rodzinnym i zawodowym. To ścieżka dla osób chcących profesjonalnie wpływać na kształtowanie postaw.
Szkolny korytarz to mikrokosmos, w którym oceny przeplatają się z pierwszymi życiowymi dramatami, konfliktami rówieśniczymi i poszukiwaniem tożsamości. W tym głośnym środowisku funkcjonuje osoba, której drzwi są otwarte nie dla sprawdzania wiedzy, lecz dla rozwiązywania problemów. To rola łącząca cechy detektywa szukającego przyczyn niepowodzeń, mediatora łagodzącego spory oraz menedżera pomocy socjalnej. Stanowi pomost między surowym systemem edukacji a wrażliwą psychiką młodego człowieka, dbając o to, by nikt nie zginął w tłumie.
To zawód dla ludzi, którzy potrafią łączyć empatię z twardym stąpaniem po ziemi. Często kojarzony jedynie z przyznawaniem zasiłków, w rzeczywistości obejmuje skomplikowane procesy wspierania rodzin i jednostek w głębokim kryzysie. Pracownik socjalny pełni rolę stratega nawigującego między przepisami prawa a ludzkimi dramatami, starając się przywrócić równowagę w życiu podopiecznych. Codzienność w tej pracy rzadko bywa przewidywalna, a satysfakcja z wyprowadzenia kogoś na prostą miesza się tu z koniecznością podejmowania niezwykle trudnych decyzji.
Praca socjalna - studia I stopnia trwają przynajmniej 6 semestrów. Liczba punktów ECTS≥180. Absolwent posiada ogólną wiedzę filozoficzną i socjologiczną pozwalającą poznać istotę ludzką i procesy społeczne. Powinien posiadać wiedzę przyrodniczą i psychologiczną dającą podstawy zrozumienia systemu człowiek–środowisko oraz umożliwiającą zrozumienie procesów zachodzących w organizmie człowieka gwarantujących jego dobre funkcjonowanie biologiczne psychiczne i społeczne. Absolwent powinien być przygotowany do pracy w: regionalnych ośrodkach polityki społecznej, powiatowych centrach pomocy rodzinie i ośrodkach pomocy społecznej, a także do pracy: z rodzinami zastępczymi, w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, w domach pomocy społecznej dla osób starszych oraz niepełnosprawnych intelektualnie, psychicznie i fizycznie, w jednostkach organizacyjnych do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, w ośrodkach wsparcia, w placówkach dla bezdomnych, alkoholików i narkomanów, w zakładach karnych, w ośrodkach dla uchodźców oraz w organizacjach pozarządowych zajmujących się diagnozowaniem i przeciwdziałaniem wyżej wymienionym problemom.
Praca socjalna
Praca socjalna – interdyscyplinarna działalność zawodowa mająca na celu pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu lub odzyskiwaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie poprzez pełnienie odpowiednich ról społecznych oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi. Nieco inaczej praca socjalna definiowana jest przez Helenę Radlińską, określa ją ona mianem wydobywania i pomnażania sił ludzkich, na ich usprawnianiu i organizacji wspólnego działania dla dobra ludzi.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
