Język wykładowy: polski
Grupa kierunków: humanistyczne
System studiów: stacjonarne, niestacjonarne
Akt nadania ziemi sprzed kilku stuleci, księga meldunkowa, której szuka ktoś odtwarzający dzieje rodziny, plany kamienicy potrzebne konserwatorowi – wszystko to musi dać się odnaleźć. Archiwista nie jest strażnikiem zakurzonych półek, tylko specjalistą od pamięci instytucji i całego społeczeństwa. Przejmuje dokumenty, ocenia, co ma trwałą wartość, porządkuje je według zasad archiwistyki, opisuje w inwentarzach i bazach danych, a potem pomaga badaczom, urzędom i zwykłym ludziom znaleźć to, czego szukają.
Archiwum kojarzy się z zakurzonymi teczkami w piwnicy i ciszą, w której nic się nie dzieje. Tymczasem archiwista zakładowy jest strażnikiem pamięci urzędu, szpitala czy firmy: decyduje, które dokumenty trzeba przechowywać przez dziesięciolecia, a które po określonym czasie można zgodnie z przepisami zniszczyć. Pilnuje, by akta trafiały do archiwum uporządkowane, by dało się je odnaleźć w kilka minut i by nikt niepowołany do nich nie zajrzał. Coraz częściej zajmuje się też dokumentacją elektroniczną, a nie tylko papierem.
Pożółkły list z pieczęcią, akta z sądu sprzed stu lat, nagranie rozmowy z kimś, kto pamięta wojnę – dla większości ludzi to stare papiery i ciekawostki. Dla historyka to świadkowie, których trzeba przesłuchać, porównać i sprawdzić, czy mówią prawdę. Historyk odtwarza przeszłość na podstawie źródeł, a potem opowiada o niej tak, by inni mogli ją zrozumieć: w książce, na lekcji, na wystawie, w filmie czy podcaście. W świecie, w którym łatwo o fałszywe informacje i wygodne mity, umiejętność krytycznego czytania źródeł i budowania uczciwej opowieści o tym, co się wydarzyło, jest cenniejsza, niż mogłoby się wydawać.
Data bitwy jest w podręczniku. Ale dlaczego do niej doszło, co czuli ludzie, którzy w niej walczyli, i czy mogła skończyć się inaczej – o tym opowiada nauczyciel. Nauczyciel historii uczy rozumienia przeszłości: przyczyn i skutków, zależności między polityką, gospodarką i kulturą, różnych punktów widzenia na te same wydarzenia. Pokazuje uczniom, jak czytać źródła, odróżniać fakty od opinii i rozpoznawać manipulację. Prowadzi lekcje, wycieczki do muzeów i miejsc pamięci, przygotowuje do matury i olimpiad. To zawód dla ludzi, którzy potrafią opowiadać i lubią młodych słuchaczy.
Bitwa sprzed kilku stuleci może być dla ucznia nudną datą do wykucia albo historią, którą wieczorem opowiada w domu. Różnicę zwykle robi nauczyciel. W szkole podstawowej przygoda z historią dopiero się zaczyna: dziecko poznaje pierwsze pojęcia, uczy się czytać mapę i dawny tekst, odróżniać legendę od faktu. Nauczyciel prowadzi klasę od starożytności aż po czasy najnowsze, a w najstarszym roczniku często uczy też wiedzy o społeczeństwie: jak działa państwo, gmina i prawa obywatela. To praca dla kogoś, kto lubi przeszłość, ale jeszcze bardziej lubi ludzi.
Historia - studia I stopnia trwają przynajmniej 6 semestrów. Liczba punktów ECTS≥180. Absolwent studiów posiada ogólne wykształcenie humanistyczne i wszechstronną wiedzę w zakresie historii Polski i historii powszechnej. Rozumie i umie analizować zjawiska i procesy historyczne w skali globalnej, regionalnej, państwowej i lokalnej.
Historia
Historia – nauka humanistyczna i społeczna, która zajmuje się badaniem przeszłości, a w znaczeniu ścisłym badaniem działań i wytworów ludzkich, aż do najstarszych poświadczonych pismem świadectw, w odróżnieniu od prehistorii, archeologii, antropologii lub historii naturalnej. Wynikiem badań historycznych jest opis dziejów (historiografia).
Historia
Historia jest powieścią, która się zdarzyła.
Autor: Jules de Goncourt
Historia
Każdy dąży do tego samego, mimo to wiele jest wersji historii.
Autor: Sulejman Wspaniały, cyt. za: Jerzy S. Łątka, Sulejman II Wspaniały, Warszawa 2004.
Historia
Historia jest świadkiem czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, nauczycielką życia.
Historia testis temporum, lux veritatis, vita memoriae, magistra vitae. (łac.)
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
