Słowo „grafik” większości osób kojarzy się z komputerem i projektowaniem logotypów. Tymczasem artysta grafik równie dobrze może spędzić dzień przy prasie, wycinając dłutem linoryt albo trawiąc w kwasie miedzianą płytę. Grafika artystyczna to sztuka tworzenia obrazu na matrycy, z której odbija się potem serię odbitek. Wielu artystów łączy ten warsztat z grafiką użytkową: projektuje plakaty, ilustracje, okładki książek i znaki graficzne. W obu światach liczy się to samo – precyzyjna kreska, przemyślana kompozycja i myślenie obrazem.
Zdjęcie, które pięknie wygląda na ekranie, po wydrukowaniu w katalogu potrafi wyjść za ciemne, a czerwień sukienki zamienia się w pomarańcz. Żeby tak się nie stało, potrzebny jest fotograf poligraficzny — specjalista od przygotowania obrazu do druku. Kiedyś pracował z kamerą reprodukcyjną, kliszami i chemią w ciemni. Dziś skanuje i fotografuje oryginały, zarządza kolorem, przygotowuje pliki do naświetlenia płyt i sprawdza próbne wydruki. To zawód dla kogoś, kto łączy oko fotografa z precyzją technologa i potrafi rozmawiać z drukarzem jego językiem.
Wzór na zasłonie, nadruk na koszulce, kolorowy deseń na obrusie – zanim farba trafi na tkaninę, ktoś musi rozłożyć obraz na pojedyncze kolory i przygotować dla każdego z nich osobny, idealnie spasowany szablon. Tym kimś jest fotograf w drukarni filmowej, czyli w zakładzie drukującym metodą sitową. Nie robi portretów ani reportaży: jego praca to reprodukcja, czyli wierne przenoszenie projektu na negatywy, diapozytywy i filmy, z których powstają formy drukowe. Liczą się oko do koloru, dokładność co do ułamka milimetra i cierpliwość.
Okładka książki, która sprawia, że sięgasz po nią w księgarni. Plakat koncertu zauważony z drugiej strony ulicy. Opakowanie soku, które od razu kojarzy się ze świeżością. Za każdą z tych rzeczy stoi decyzja projektanta grafiki: jaki krój pisma wybrać, ile zostawić wolnego miejsca, które zdjęcie przyciąć i jak połączyć kolory. To zawód na styku sztuki i rzemiosła. Projektant ma wyobraźnię artysty, ale pracuje dla klienta, w określonym czasie i według konkretnych wymagań technicznych druku albo ekranu.
Dlaczego na jednej stronie od razu wiesz, gdzie kliknąć, a na innej po minucie zamykasz kartę ze złością? Różnica rzadko wynika z przypadku. Projektant grafiki stron internetowych decyduje, jak serwis wygląda i jak się z niego korzysta: gdzie stoi menu, jak duży jest przycisk zakupu, jak strona układa się na telefonie, a jak na szerokim monitorze. Łączy wyczucie estetyki z wiedzą o tym, jak ludzie naprawdę czytają ekran. Jego projekt jest punktem wyjścia dla programistów, którzy później zamieniają go w działającą witrynę.
