Kierownik domu pomocy społecznej planuje, nadzoruje i koordynuje usługi dla osób w nim przebywających według obowiązującego standardu. Opracowuje, wdraża i monitoruje procedury, strategie i standardy usług w celu zapewnienia właściwych warunków bytowych, usług opiekuńczych i wspomagających, jak również poczucia bezpieczeństwa, intymności i prywatności mieszkańców.
Kierownik w domu spokojnej starości zapewnia efektywne funkcjonowanie domu i nadzoruje usługi świadczone na rzecz osób starszych. Planuje, nadzoruje i ocenia świadczenie usług w zakresie opieki nad osobami starszymi – pensjonariuszami tego domu.
Nadzoruje realizację zadań ośrodka pomocy rodzinie określonych w jego statucie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa; organizuje pracę i kieruje bieżącymi sprawami ośrodka; wydaje decyzje administracyjne oraz zaświadczenia dotyczące pomocy społecznej.
Sprawuje opiekę nad rodzinami zastępczymi lub rodzinnymi domami dziecka w zakresie realizacji zadań wynikających z pieczy zastępczej; bierze udział w przygotowaniu planu pomocy dziecku; zapewnia dostęp do specjalistycznej pomocy dla dzieci; udziela wsparcia pełnoletnim wychowankom rodzinnych form pieczy zastępczej; współpracuje z różnymi instytucjami w zakresie nadzorowania pieczy zastępczej.
Udziela pomocy dzieciom i młodzieży z zaburzeniami w funkcjonowaniu społecznym, zaniedbanych wychowawczo, z rodzin patologicznych; prowadzi grupową terapię udzielając wsparcia w przełamywaniu problemów rozwojowych i egzystencjalnych w szkołach i w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.
Prowadzi badania nad potrzebami edukacyjnymi osób niepełnosprawnych; udziela im wsparcia i pomocy; prowadzi zajęcia dydaktyczno-wychowawcze i opiekuńcze z dziećmi i młodzieżą w przedszkolach, szkołach różnych poziomów nauczania oraz w klasach integracyjnych; realizuje procesy rewalidacji, kompensacji oraz resocjalizacji osób niepełnosprawnych.
Pedagodzy społeczni koncentrują się na problemach wzajemnej zależności zmieniającego się środowiska (np. postęp społeczny, upowszechnienie technologii informacyjnej, sytuacje kryzysowe) i członków społeczności – dzieci i młodzieży w wieku szkolnym oraz dorosłych uczestników edukacji ustawicznej.
Pedagog społeczny sprawuje opiekę nad ludźmi niepełnosprawnymi, starszymi oraz przewlekle i nieuleczalnie chorymi.
Gospodaruje środkami finansowymi i pozafinansowymi zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w zakładach pracy, przedsiębiorstwach, firmach i instytucjach; zleca dofinansowanie działalności kulturalno-oświatowej i rekreacyjnej; realizuje wnioski o przyznanie zapomóg materialnych bezzwrotnych i losowych lub rzeczowych, dopłat do wypoczynku dla pracowników i ich dzieci; przydziela pracownikom pomoc rzeczową tzw. bonusy; ewidencjonuje wysokość świadczeń przyznanych pracownikom firmy; gromadzi dokumentację dotyczącą świadczeń socjalnych.
To zawód dla ludzi, którzy potrafią łączyć empatię z twardym stąpaniem po ziemi. Często kojarzony jedynie z przyznawaniem zasiłków, w rzeczywistości obejmuje skomplikowane procesy wspierania rodzin i jednostek w głębokim kryzysie. Pracownik socjalny pełni rolę stratega nawigującego między przepisami prawa a ludzkimi dramatami, starając się przywrócić równowagę w życiu podopiecznych. Codzienność w tej pracy rzadko bywa przewidywalna, a satysfakcja z wyprowadzenia kogoś na prostą miesza się tu z koniecznością podejmowania niezwykle trudnych decyzji.
Prowadzi rodzinny dom dziecka dla maksymalnie 8 dzieci; zapewnia dzieciom rodzinną atmosferę i właściwe warunki rozwoju; stwarza warunki sprzyjające poczuciu bezpieczeństwa, stabilizacji i prawidłowego rozwoju dzieci; zaspokaja potrzeby emocjonalne dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb bytowych, zdrowotnych, edukacyjnych i kulturalno-rekreacyjnych, zapewnia opiekę wychowankom do czasu powrotu do rodziny, uregulowania sytuacji prawnej i adopcji lub uzyskania pełnoletności z możliwością przedłużenia opieki do czasu ukończenia szkoły, w której się uczą.
Tworzy podstawy teoretyczne, na których opiera się polityka społeczna, oraz bada i analizuje rzeczywistość społeczną, tj. szeroko pojęte warunki życia społeczeństwa (źródła dochodów ludności, wielkość i strukturę spożycia, sytuację mieszkaniową, dostępność i jakość usług ochrony zdrowia, edukacji, zabezpieczenie społeczne, patologie społeczne), w powiązaniu z polityką gospodarczą i zasadami ustrojowymi; wskazuje cele i kierunki działań, instrumenty polityki społecznej służące poprawie warunków życia oraz sposoby przeciwdziałania negatywnym skutkom społecznym polityki gospodarczej (walka z bezrobociem, ochrona ludzi specjalnej troski, starszych, bezdomnych).
Prowadzi działania ukierunkowane na wsparcie funkcjonowania osób, małżeństw i rodziny, szczególnie w trudnych sytuacjach życiowych; udziela porad i pomocy w rozwiązywaniu problemów osobistych i rodzinnych.
Działa na rzecz jednostek, rodzin, grup i środowisk społecznych, umożliwiając im lub ułatwiając realizację zadań oraz aspiracji życiowych; przyczynia się do rozwoju oraz ujawniania i spożytkowania zdolności tkwiących w wyżej wymienionych osobach i grupach, zajmuje się zwłaszcza tymi, którzy na swej drodze życiowej napotykają trudności i problemy, mające swe źródło w niewłaściwych relacjach między człowiekiem a jego otoczeniem.
Modyfikuje osobowość jednostki społecznej w celu przystosowania jej do życia w danej zbiorowości;
kształtuje normy społeczne i wartości, których nie miała ona możliwości przyswoić wcześniej w trakcie socjalizacji;
gromadzi wiedzę i prowadzi badania naukowe o zjawiskach patologii społecznej i wykorzystuje ją w przeciwdziałaniu przestępczości;
świadczy pomoc osobom przebywającym w aresztach śledczych, zakładach karnych i poprawczych, ośrodkach socjoterapeutycznych i wychowawczych lub schroniskach dla nieletnich a także w szkole, rodzinie czy w zakładzie pracy.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
