Firma chce „usprawnić sprzedaż” albo „wdrożyć nowy system”, ale nikt nie potrafi dokładnie powiedzieć, co to ma znaczyć. W takim momencie do gry wchodzi analityk biznesowy. Rozmawia z ludźmi z różnych działów, rozkłada procesy na części, szuka w danych miejsc, w których firma traci czas i pieniądze, a potem zamienia ogólne życzenia w konkretne wymagania i rekomendacje. Nie jest ani księgowym, ani programistą — to ktoś, kto widzi organizację jako całość i pomaga jej podejmować decyzje oparte na faktach, a nie na przeczuciach.
Czy firmę stać na nową linię produkcyjną? Który produkt naprawdę zarabia, a który tylko dobrze się sprzedaje? Dlaczego koszty w jednym oddziale rosną szybciej niż przychody? Na takie pytania odpowiada analityk finansowy. Wbrew stereotypowi nie spędza dni na wprowadzaniu faktur — to zadanie księgowości. Analityk finansowy patrzy przede wszystkim w przyszłość: buduje budżety i prognozy, liczy rentowność, sprawdza, czy plan jest realizowany, i przygotowuje dla zarządu warianty decyzji wraz z oceną ich skutków.
Kurs spółki spada tuż po publikacji wyników, choć jej zysk wzrósł. Dlaczego? Bo rynek oczekiwał więcej. Analityk giełdowy codziennie mierzy się z takimi zagadkami. Śledzi notowania, sprawozdania spółek, dane makroekonomiczne i nastroje inwestorów, a potem przekuwa je w raporty i rekomendacje: kupić, trzymać czy sprzedać. Pracuje dla domów maklerskich, banków, funduszy i ubezpieczycieli, a jego wnioski pomagają zarządzającym pieniędzmi podejmować decyzje. To praca dla kogoś, kto lubi szybkie tempo, liczby i dobrze uzasadnioną opinię.
Fundusz rozważa kupno udziałów w rodzinnej firmie produkującej meble. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda świetnie: rosnąca sprzedaż, zadowoleni klienci, ambitne plany. Zanim jednak zapadnie decyzja, analityk inwestycyjny musi sprawdzić, co kryje się pod powierzchnią — w umowach, długach, prognozach i zapowiedziach zarządu. Ten zawód polega na ocenie, czy dane przedsięwzięcie jest warte pieniędzy, oraz na budowaniu strategii inwestycyjnych dla klientów: firm, funduszy i osób prywatnych. Łączy twardą analizę finansową z pracą z ludźmi.
Dla firmy kredyt to szansa na nową halę albo flotę samochodów. Dla banku — ryzyko, że pożyczone pieniądze nie wrócą. Analityk kredytowy stoi dokładnie pośrodku. Czyta sprawozdania finansowe, umowy i biznesplany, sprawdza wnioskodawcę w bazach danych, ocenia zabezpieczenia i odpowiada na pozornie proste pytanie: czy ten klient da radę spłacić dług? Jego rekomendacja przesądza o tym, czy przedsiębiorstwo dostanie finansowanie i na jakich warunkach. To praca dla osób dokładnych, sceptycznych wobec zbyt pięknych liczb i odpornych na presję.
Kiedy duża spółka publikuje sprawozdanie finansowe, akcjonariusze, banki i inwestorzy chcą mieć pewność, że liczby mówią prawdę. Tę pewność daje opinia biegłego rewidenta. To nie księgowy, który sprawdza faktury, ale niezależny ekspert od rachunkowości i ryzyka: ocenia, czy sprawozdanie rzetelnie pokazuje sytuację firmy, czy kontrola wewnętrzna działa i gdzie mogą kryć się błędy lub nadużycia. To zawód zaufania publicznego, który wymaga lat nauki, wielu egzaminów i ogromnej odpowiedzialności za każdy podpis.
Firma transportowa potrzebuje nowych ciągników, piekarnia — pieca, a młoda lekarka — aparatu USG do gabinetu. Nikt z nich nie ma od ręki pełnej kwoty, ale każdy może zacząć korzystać ze sprzętu od razu i spłacać go w ratach. Pomaga w tym doradca do spraw leasingu. To ktoś pomiędzy handlowcem a analitykiem finansowym: zna rynek i ofertę, rozumie finanse firm i potrafi dobrać umowę do budżetu i planów klienta. Jego praca nie kończy się na podpisie — opiekuje się klientem przez cały czas trwania umowy.
Kredyt na mieszkanie, oszczędzanie na emeryturę, ubezpieczenie rodziny, pierwsza inwestycja – większość ludzi podejmuje takie decyzje kilka razy w życiu i rzadko czuje się przy nich pewnie. Doradca finansowy pomaga je przemyśleć. Nie chodzi o to, by sprzedać klientowi produkt, tylko by zrozumieć jego sytuację, cele i obawy, a potem ułożyć plan, który ma sens na lata. W tej pracy matematyka finansowa spotyka się z psychologią: liczby muszą się zgadzać, ale równie ważne są zaufanie i umiejętność tłumaczenia skomplikowanych spraw prostym językiem.
Filmy o finansach pokazują maklerów krzyczących do słuchawek i fortuny zarabiane w jedno popołudnie. Doradca inwestycyjny pracuje zupełnie inaczej. Zamiast hazardu jest analiza: sprawozdań spółek, sytuacji gospodarczej, stóp procentowych i ryzyka. Na tej podstawie buduje portfele dla klientów i funduszy, przygotowuje rekomendacje i decyduje, co kupić, a co sprzedać — za cudze pieniądze i na cudzy rachunek. To jeden z najbardziej wymagających zawodów rynku finansowego, do którego potrzebna jest licencja zdobywana po trudnym egzaminie.
Podatki kojarzą się z nudnym wypełnianiem formularzy. Tymczasem doradca podatkowy częściej przypomina stratega i obrońcę niż urzędnika. Pomaga firmie zaplanować inwestycję tak, by nie zapłacić więcej, niż wymaga prawo, wyjaśnia, jak rozliczyć sprzedaż mieszkania czy pracę za granicą, a gdy przychodzi kontrola — staje u boku klienta przed urzędem, a nawet przed sądem administracyjnym. To zawód zaufania publicznego, z własnym samorządem, tajemnicą zawodową i uprawnieniami zdobywanymi po trudnym egzaminie.
Czy firmę stać na nową fabrykę? Lepiej wziąć kredyt czy wpuścić inwestora? Co stanie się z wynikiem, jeśli kurs euro gwałtownie wzrośnie? Z takimi pytaniami zarząd przychodzi do dyrektora finansowego, w żargonie biznesowym nazywanego CFO. Wbrew pozorom nie siedzi on nad pojedynczymi fakturami. Odpowiada za finanse całej organizacji — budżet, płynność, sprawozdania, podatki i ryzyko — kieruje zespołami księgowości i kontrolingu, rozmawia z bankami i inwestorami, a przede wszystkim współtworzy strategię firmy.
Kto decyduje, po jakiej cenie hurtownia dostanie towar, jaki rabat należy się sieci sklepów i na jakich warunkach firma wejdzie do nowego regionu? Nie handlowiec w terenie, tylko osoba, która ustala dla niego reguły gry. Dyrektor handlowy odpowiada za politykę handlową całej firmy: ceny, warunki współpracy, sieć odbiorców i relacje z najważniejszymi klientami. Kieruje zespołem handlowców, rozlicza go z wyników i pilnuje, by każda podpisana umowa była dla firmy naprawdę opłacalna, a nie tylko efektowna w raporcie.
Reklama, którą widzisz w telefonie, to tylko wierzchołek góry lodowej. Zanim się pojawiła, ktoś musiał zdecydować, do kogo firma w ogóle chce mówić, czym jej produkt ma się wyróżniać i ile pieniędzy warto przeznaczyć na internet, a ile na targi czy nowe opakowanie. Dyrektor marketingu odpowiada za to, jak marka jest postrzegana i czy wydatki na promocję naprawdę przekładają się na wyniki. Łączy analizę danych i badań rynku z wyczuciem ludzi, kieruje zespołem specjalistów i współpracuje z agencjami, które realizują jego pomysły.
Firma dobrze radzi sobie na swoim rynku, ale wzrost wyraźnie zwalnia. Wejść z ofertą za granicę? Uruchomić sklep internetowy czy raczej sprzedawać przez partnerów? Dołożyć nową usługę do starych produktów? Na takie pytania odpowiada dyrektor rozwoju biznesu. Jego zadaniem nie jest sprzedawanie tego, co już jest, ale szukanie miejsc, w których firma może zarabiać w przyszłości: nowych rynków, partnerstw, produktów i modeli działania. To praca na styku strategii, finansów i projektów, z dużą dawką niepewności i rozmów z ludźmi spoza firmy.
Koniec kwartału, do planu brakuje kilku procent, a dwoje najlepszych handlowców właśnie złożyło wypowiedzenie. W takich chwilach widać, na czym polega praca dyrektora sprzedaży. To nie jest po prostu najlepszy sprzedawca w firmie, tylko trener, strateg i analityk w jednym: buduje zespół, ustala cele, wybiera kanały, którymi produkt trafia do klientów, i co tydzień sprawdza, czy liczby zmierzają we właściwą stronę. Odpowiada przed zarządem za przychody, a przed swoimi ludźmi za to, by mieli szansę wygrywać.
Czy podniesienie stóp procentowych naprawdę ostudzi ceny? O ile wzrośnie sprzedaż, jeśli sklep obniży cenę o kilka procent? Ekonomiści mają na takie pytania teorie, ekonometryk sprawdza je na danych. Buduje modele matematyczne, które opisują zależności w gospodarce, szacuje ich parametry i testuje, czy wnioski są wiarygodne, czy to tylko przypadek. Wynikiem jego pracy są prognozy, symulacje i rekomendacje, na podstawie których decydują banki, firmy i instytucje publiczne. To zawód dla kogoś, kto lubi liczby, ale chce, żeby coś z nich wynikało.
Dlaczego ceny mieszkań rosną szybciej niż pensje? Czy gminie opłaca się dopłacać do komunikacji miejskiej? Jak firma powinna zareagować, gdy drożeje energia? Ekonomista szuka odpowiedzi na pytania o to, jak ludzie, przedsiębiorstwa i państwo gospodarują ograniczonymi zasobami. Analizuje rynki, koszty, ceny i wskaźniki, ocenia skutki decyzji gospodarczych i doradza tym, którzy je podejmują — od zarządu firmy po samorząd i rząd. To zawód o bardzo szerokim polu: ten sam dyplom prowadzi do banku, urzędu, firmy doradczej czy działu finansów zakładu produkcyjnego.
Kontroler skarbowy z filmów wpada do firmy z teczką i od progu szuka winnych. W rzeczywistości jego praca bardziej przypomina śledztwo prowadzone w dokumentach: faktury, księgi, umowy, przelewy, zapisy w systemach. Inspektor kontroli skarbowej sprawdza, czy podatki zostały obliczone i zapłacone prawidłowo, a pieniądze publiczne wydane zgodnie z prawem. Musi rozumieć zarówno przepisy, jak i to, jak naprawdę działa przedsiębiorstwo. Gdy wykryje oszustwo, prowadzi postępowanie, którego efekty mogą trafić do sądu.
Czy nowa obwodnica kosztowała tyle, ile zakładano? Czy szpitale rozsądnie wydają pieniądze? Czy program wsparcia naprawdę trafia do tych, którzy go potrzebują? Odpowiedzi szuka kontroler państwowy – pracownik najwyższego organu kontroli państwowej, który w imieniu obywateli sprawdza, jak instytucje publiczne gospodarują pieniędzmi i wykonują swoje zadania. To zawód dla osób dociekliwych, dokładnych i odpornych na presję, które lubią dochodzić do sedna sprawy i potrafią opisać je jasnym, konkretnym językiem.
Mieszkańcy płacą podatek od nieruchomości, rolnicy podatek rolny, a firmy transportowe podatek od swoich ciężarówek. Ktoś musi sprawdzić, czy każda z tych wpłat dotarła, trafiła na właściwe konto i wpłynęła w terminie – a jeśli nie, policzyć odsetki i upomnieć dłużnika. Tym właśnie zajmuje się kontroler rozliczeń podatkowych. To praca dla osób dokładnych, które lubią porządek w liczbach, rozumieją przepisy i potrafią spokojnie rozmawiać z ludźmi, gdy chodzi o ich pieniądze. Bez niej budżet gminy czy państwa szybko straciłby rachunek.
Dlaczego nowy jogurt świetnie sprzedaje się w dużych miastach, a w mniejszych leży na półkach? Czy warto otwierać sklep internetowy dla rowerzystów, skoro takich sklepów jest już sporo? Na takie pytania odpowiada specjalista analizy i rozwoju rynku. Zbiera dane o klientach, konkurencji i trendach, projektuje badania, liczy, porównuje i wyciąga wnioski, a potem zamienia je w konkretne rekomendacje dla zarządu, działu marketingu czy sprzedaży. Dzięki jego pracy decyzje biznesowe opierają się na faktach, a nie na przeczuciach.
Młode małżeństwo składa wniosek o kredyt na pierwsze mieszkanie, a lokalna stolarnia prosi o finansowanie nowej maszyny. Po drugiej stronie biurka ktoś musi odpowiedzieć na trudne pytanie: czy te pieniądze wrócą? Specjalista bankowości zna działanie banku od środka. Analizuje zdolność kredytową, ocenia ryzyko, przygotowuje oferty i pilnuje, by każda operacja była zgodna z przepisami. Pracuje z liczbami, dokumentami i ludźmi, a od jego rzetelności zależą zarówno oszczędności klientów, jak i bezpieczeństwo samego banku.
Zamówienie klienta wędruje przez siedem działów i trzy dni czeka na podpisy, choć sama praca nad nim zajmuje godzinę. Magazynierzy codziennie ręcznie przepisują ten sam raport. Klienci skarżą się, że nikt do nich nie oddzwania. Specjalista do spraw doskonalenia organizacji widzi w takich sytuacjach nie pech, lecz proces, który można poprawić. Analizuje wskaźniki, rozmawia z pracownikami, proponuje zmiany, prowadzi projekty usprawnień i sprawdza, czy przyniosły efekt. Pracuje w firmach produkcyjnych i usługowych, w szpitalach i urzędach.
Hurtownia sprzedała towar dużej sieci sklepów, ale zapłatę dostanie dopiero za dwa miesiące. W tym czasie musi opłacić dostawców, pensje i podatki. Skąd wziąć pieniądze? Jednym z rozwiązań jest factoring: firma przekazuje swoje faktury instytucji finansowej i od razu dostaje większość należności. Specjalista do spraw factoringu wyszukuje przedsiębiorstwa, którym taka usługa może pomóc, analizuje ich sytuację finansową, przygotowuje ofertę, negocjuje warunki i prowadzi klienta aż do podpisania umowy. To zawód na styku finansów, doradztwa i sprzedaży.
Nowa osoba zaczyna pracę w poniedziałek, a w piątek wciąż nie ma umowy, skierowania na badania ani terminu szkolenia BHP. Ktoś inny pyta, ile zostało mu urlopu, a kierownik zmiany chce wiedzieć, czy może zlecić pracę w sobotę. Wszystkie te sprawy trafiają na jedno biurko – do działu kadr. Specjalista do spraw kadr prowadzi dokumentację pracowniczą od pierwszego dnia zatrudnienia aż po świadectwo pracy, pilnuje czasu pracy, urlopów i terminów badań, a przy tym zna prawo pracy na tyle dobrze, by doradzić zarówno szefowi, jak i pracownikowi.
Firma sprzedaje towar klientowi w innym kraju Unii. Czy doliczyć VAT? Według jakiej stawki? W którym miesiącu wykazać sprzedaż i jak ją zaksięgować, żeby bilans zgadzał się z deklaracją? Od takich pytań zależą realne pieniądze i spokój podczas kontroli skarbowej. Specjalista do spraw rachunkowości podatkowej łączy dwa światy: księgowość, która pokazuje, jak firmie naprawdę idzie, i podatki, które rządzą się własnymi regułami. Pilnuje deklaracji, uzgadnia konta, tłumaczy różnice między wynikiem bilansowym a podatkowym i podpowiada, jak zaplanować transakcje bez ryzyka.
Dlaczego magazynier w jednym zakładzie zarabia więcej niż w drugim, choć robi to samo? Za co należy się premia i czy dodatek za pracę w nocy jest wystarczająco zachęcający? Gdy w firmie pracują setki osób, takie pytania przestają być drobiazgiem – od odpowiedzi zależy, czy ludzie zostaną, czy odejdą do konkurencji. Specjalista do spraw wynagrodzeń projektuje zasady płacenia pracownikom: tabele płac, premie, dodatki i nagrody. Analizuje koszty, porównuje się z rynkiem, uczestniczy w rozmowach ze związkami zawodowymi i sprawdza, czy system jest sprawiedliwy i naprawdę motywuje.
Szpital potrzebuje nowego tomografu, gmina – remontu szkoły, a uczelnia – laptopów dla pracowni. Instytucja publiczna nie może po prostu pójść do sklepu i wybrać, co jej się podoba. Musi przeprowadzić postępowanie, w którym każda firma ma równe szanse, a wybór najlepszej oferty da się uzasadnić. Nad tym czuwa specjalista do spraw zamówień publicznych. Wybiera tryb postępowania, przygotowuje dokumenty, odpowiada na pytania wykonawców, pracuje w komisji oceniającej oferty i pilnuje, by wszystko odbyło się zgodnie z prawem – także wtedy, gdy przegrana firma się odwoła.
Dlaczego z jednego powiatu młodzi wyjeżdżają, a w sąsiednim zostają? Ile miejsc w żłobkach potrzeba na nowym osiedlu i jak pomóc seniorom, którzy mieszkają zupełnie sami? Na takie pytania szuka odpowiedzi specjalista polityki społecznej. Bada warunki życia ludzi – dochody, mieszkania, zdrowie, edukację, bezrobocie – i na tej podstawie podpowiada władzom, jakie działania mają sens, a które tylko pochłaniają pieniądze. To praca dla kogoś, kto lubi liczby, ale jeszcze bardziej interesują go ludzie, którzy się za nimi kryją.
Kiedy w wiadomościach pada informacja, że rząd przyjął nowy program albo projekt ustawy, rzadko mówi się o ludziach, którzy przez wiele miesięcy go przygotowywali. Wyższy urzędnik państwowy – dyrektor departamentu w ministerstwie, dyrektor generalny urzędu, szef urzędu centralnego czy jego zastępca – przekłada decyzje polityczne na konkretne przepisy, budżety i procedury. Kieruje zespołem specjalistów, uzgadnia stanowiska z innymi resortami, występuje przed komisjami parlamentarnymi. To praca dla osób, które chcą rozumieć, jak działa państwo, i mieć wpływ na sprawy milionów ludzi.
Ktoś musi dopilnować, żeby szkoły dostały pieniądze na ogrzewanie, przetarg na remont mostu przeszedł bez błędów, a mieszkaniec, który złożył wniosek, dostał odpowiedź na czas. W gminie, powiecie i województwie robią to wyżsi urzędnicy samorządowi: sekretarz, skarbnik, naczelnicy wydziałów i dyrektorzy departamentów. To oni przekładają uchwały rady i decyzje wójta, burmistrza czy marszałka na codzienną pracę urzędu. Kierują zespołami, pilnują budżetu i przepisów, a efekty swojej pracy widzą na ulicach własnego miasta.
⇑Liczba absolwentów
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| liczba absolwentów |
|---|
| rok 2014 | 150 |
|---|
| rok 2015 | 144 |
|---|
| rok 2016 | 132 |
|---|
| rok 2017 | 113 |
|---|
| rok 2018 | 96 |
|---|
| rok 2019 | 88 |
|---|
| rok 2020 | 109 |
|---|
| rok 2021 | 102 |
|---|
| rok 2022 | 87 |
|---|
| rok 2023 | 76 |
|---|
| rok 2024 | 66 |
|---|
Liczba absolwentów
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: liczba absolwentów w latach 2014-2024.
⇑Dalsze studia
Procent absolwentów, którzy mieli doświadczenie studiowania po uzyskaniu dyplomu:
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| % absolwentów |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 72,9% |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 71,9% |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 78,8% |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 72,9% |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 78,4% |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 74,3% |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 74,5% |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 86,2% |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 67,1% |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 72,8% |
|---|
Uwzględnione są zarówno przypadki kontynuowania studiów rozpoczętych przed uzyskaniem dyplomu, jak i studiów podjętych po dyplomie.
Dalsze studia po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy kontynuowali studia po uzyskaniu dyplomu
Procent absolwentów, którzy po uzyskaniu dyplomu podjęli i ukończyli studia II stopnia
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| podjęli studia II stopnia | ukończyli studia II stopnia |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | | |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | | 66,7% |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | | 62,1% |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | | 69,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | | 71,9% |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | | 71,6% |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | | 66,1% |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | | 63,8% |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | | 66,7% |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | | 43,4% |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | | 0,0% |
|---|
⇑Ryzyko bezrobocia
Ryzyko bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 6,8% | 9,7% | 6,2% | 5,5% | 8,7% | 13,8% | 9,6% | 15,7% | 11,3% | 17,5% | 19,8% |
|---|
| w II roku | | 7,4% | 4,6% | 3,7% | 4,3% | 6,6% | 6,0% | 9,8% | 5,8% | 8,5% | 12,0% |
|---|
| w III roku | | | 5,9% | 10,0% | 7,8% | 3,3% | 6,9% | 11,7% | 8,2% | 12,6% | 13,8% |
|---|
| w IV roku | | | | 7,7% | 7,2% | 3,7% | 4,6% | 9,1% | 8,9% | 9,3% | 9,2% |
|---|
| w V roku | | | | | 6,8% | 3,5% | 4,1% | 8,8% | 6,8% | 8,1% | 9,2% |
|---|
Ryzyko bezrobocia w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Ryzyko bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 1,01 | 1,54 | 0,83 | 0,82 | 1,26 | 2,09 | 1,42 | 2,09 | 1,23 | 1,60 | 1,60 |
|---|
| w II roku | | 1,14 | 0,67 | 0,57 | 0,68 | 0,91 | 0,94 | 1,44 | 0,78 | 0,89 | 1,10 |
|---|
| w III roku | | | 1,05 | 1,66 | 1,18 | 0,50 | 1,00 | 1,82 | 1,23 | 1,65 | 1,55 |
|---|
| w IV roku | | | | 1,16 | 0,96 | 0,60 | 0,77 | 1,15 | 1,38 | 1,51 | 1,24 |
|---|
| w V roku | | | | | 0,86 | 0,62 | 0,57 | 1,17 | 0,95 | 1,41 | 1,44 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję indywidualnego ryzyka bezrobocia do średniej stopy rejestrowanego bezrobocia w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartość wskaźnika jest równa średniej tych proporcji.
Wartości poniżej 1 oznaczają niższe przeciętnie ryzyko bezrobocia absolwentów niż w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości powyżej 1 oznaczają wyższe ryzyko.
Względny wskaźnik bezrobocia w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
⇑Praca
Średni czas poszukiwania pierwszej pracy po uzyskaniu dyplomu (w miesiącach)
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | 16,09 | 23,23 |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 13,56 | 19,29 |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 11,90 | 17,10 |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 9,96 | 15,42 |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 13,17 | 18,94 |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 9,87 | 15,86 |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 13,01 | 18,98 |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 12,05 | 16,57 |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 11,22 | 15,12 |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 7,84 | 8,64 |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 4,91 | 6,51 |
|---|
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej jakiejkolwiek pracy
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej jakiejkolwiek pracy po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej pracy na umowę o pracę
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej pracy po dyplomie na umowę o pracę. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Procent absolwentów, którzy pracowali w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę | samozatrudnienie |
|---|
| abs. z roku 2014 | 50,0% | 24,0% | 2,6% |
|---|
| abs. z roku 2015 | 57,0% | 38,2% | 1,4% |
|---|
| abs. z roku 2016 | 61,4% | 41,7% | 1,5% |
|---|
| abs. z roku 2017 | 68,2% | 48,7% | 1,8% |
|---|
| abs. z roku 2018 | 60,4% | 42,7% | 2,1% |
|---|
| abs. z roku 2019 | 68,2% | 48,8% | 2,3% |
|---|
| abs. z roku 2020 | 56,9% | 40,4% | 2,7% |
|---|
| abs. z roku 2021 | 61,8% | 45,1% | 2,0% |
|---|
| abs. z roku 2022 | 57,5% | 41,4% | 1,2% |
|---|
| abs. z roku 2023 | 60,5% | 46,1% | 4,0% |
|---|
| abs. z roku 2024 | 51,5% | 37,9% | 3,0% |
|---|
Wartości te pokazują, za jaką część absolwentów w badanym okresie wpłynęła składka z tytułu pracy: jakiejkolwiek, na umowę o pracę oraz samozatrudnienia.
Jakakolwiek praca w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy podjęli jakąkolwiek pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca na umowę o pracę w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na zasadzie samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie.
Czas pracy, jako procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów w pierwszym roku po dyplomie
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| jakakolwiek praca | 31,2% | 44,7% | 41,3% | 43,5% | 37,3% | 46,4% | 41,6% | 44,8% | 43,5% | 35,6% | 27,5% |
|---|
| umowa o pracę | 23,6% | 32,9% | 29,8% | 31,9% | 28,4% | 30,3% | 28,1% | 28,1% | 28,7% | 22,6% | 13,6% |
|---|
| samozatrudnienie | 2,3% | 3,0% | 0,9% | 1,6% | 1,7% | 1,2% | 1,4% | 0,5% | 0,9% | 0,6% | 1,5% |
|---|
Jest to średni procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów: w jakiejkolwiek formie, na umowę o pracę oraz w ramach samozatrudnienia. Wartości te informują o długotrwałości pracy.
Czas pracy w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w jakiejkolwiek formie w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie na umowę o pracę
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w ramach samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
⇑Wynagrodzenie
Średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 3 144 zł | 2 916 zł | 2 456 zł | 2 425 zł | 2 307 zł | 1 892 zł | 1 737 zł | 1 523 zł | 1 338 zł | 1 312 zł | 976 zł |
|---|
| w II roku | | 4 090 zł | 3 571 zł | 3 678 zł | 3 157 zł | 2 702 zł | 2 258 zł | 2 121 zł | 1 989 zł | 1 905 zł | 1 638 zł |
|---|
| w III roku | | | 4 576 zł | 4 409 zł | 3 810 zł | 3 482 zł | 2 780 zł | 2 551 zł | 2 342 zł | 2 115 zł | 1 908 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 5 630 zł | 4 979 zł | 4 253 zł | 3 403 zł | 3 295 zł | 2 921 zł | 2 564 zł | 2 411 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 5 935 zł | 5 205 zł | 4 140 zł | 4 072 zł | 3 321 zł | 2 930 zł | 2 826 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki ze wszystkich form zatrudnienia uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony. Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie w ogóle nie mieli zatrudnienia.
Wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku ze wszystkich źródeł
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 3 850 zł | 3 558 zł | 3 282 zł | 2 767 zł | 2 788 zł | 2 485 zł | 2 218 zł | 1 942 zł | 1 692 zł | 1 756 zł | 1 429 zł |
|---|
| w II roku | | 4 634 zł | 4 274 zł | 3 847 zł | 3 568 zł | 2 971 zł | 2 508 zł | 2 417 zł | 2 163 zł | 2 093 zł | 1 887 zł |
|---|
| w III roku | | | 5 247 zł | 4 683 zł | 4 050 zł | 3 569 zł | 2 965 zł | 2 976 zł | 2 541 zł | 2 330 zł | 2 163 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 5 945 zł | 5 262 zł | 4 412 zł | 3 494 zł | 3 394 zł | 3 015 zł | 2 770 zł | 2 570 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 6 014 zł | 5 260 zł | 4 287 zł | 4 189 zł | 3 369 zł | 3 032 zł | 3 014 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki z tytułu umów o pracę uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony na umowę o pracę.
Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie nie byli zatrudnieni na umowę o pracę.
Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku z umowy o pracę
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Ekonomia - AT, studia I stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 0,43 | 0,42 | 0,43 | 0,47 | 0,47 | 0,45 | 0,43 | 0,40 | 0,38 | 0,39 | 0,30 |
|---|
| w II roku | | 0,54 | 0,55 | 0,63 | 0,59 | 0,60 | 0,52 | 0,53 | 0,53 | 0,54 | 0,48 |
|---|
| w III roku | | | 0,61 | 0,65 | 0,64 | 0,69 | 0,58 | 0,56 | 0,58 | 0,56 | 0,53 |
|---|
| w IV roku | | | | 0,75 | 0,73 | 0,76 | 0,64 | 0,66 | 0,66 | 0,62 | 0,64 |
|---|
| w V roku | | | | | 0,77 | 0,81 | 0,70 | 0,75 | 0,69 | 0,66 | 0,70 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję jego średnich zarobków do średnich zarobków w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartości powyżej 1 oznaczają, że przeciętnie absolwenci zarabiają powyżej średniej w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości poniżej 1 oznaczają wynagrodzenie poniżej średniej.
Absolwenci po studiach są zazwyczaj na początku swojej kariery zawodowej, stąd wskaźnik ten często przyjmuje wartości poniżej 1.
Względny wskaźnik zarobków w I roku po dyplomie
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów z 2020 roku
AT, Ekonomia (Ist.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
